Dat is voor mij een vrijbrief voor het kopen van iets. Vaak iets te eten, maar meestal iets te lezen. Een tijdschrift, bijvoorbeeld. Als een kind in een snoepwinkel loop ik dan naar de wand met alle dure bladen. Degene met de mooiste cover kies ik uit. Hoeft de inhoud niet eens spectaculair te zijn, als ie later op de dag maar mooi kan liggen zijn op m’n tafel. Ben ik blij.
Gisteren zag ik op weg naar de wand met alle mooie bladen ook de Viva liggen. En er zat iets bij. Ik ben dus iemand die best wel enthousiast kan worden van iets erbij. Ik vind iets erbij nog leuker dan een mooie cover. Dus ik stopte mijn tocht en de Viva met iets erbij ging mee de rij in.
Het was een porna dvd.
‘Haha! Ik sta in de rij met een porna dvd’, Whatsappte ik.
Vriendin A: wat is porna?
Vriendin M: wat is porna?
Vrouwvriendelijke porno, zegt Viva.
Maar wanneer is porno dan vrouwvriendelijk?
Ik weet het niet. Ik heet geen Viva.
Misschien met heel lang voorspel.
Ja, of met harpmuziek tijdens het gerampetamp.
En met romantisch kaarslicht.
Ik keek een keer per ongeluk porno, dat was viessss, Patrick!
Wat deden ze dan?
Met dildo’s roeren waar maar kon.
Dat doen ze niet in porna.
Nee, dat doen ze niet in porna.
“Mevrouw, kan ik u helpen?”
Ik stop m’n telefoon in m’n zak en leg de pornaviva op de toonbank. De Ako meneer kijkt van de Viva naar mij en dat nog zo’n 3x.
Ineens voel ik me als een 16-jarig jochie die stiekem de Playboy met Patricia Paay koopt.
Zo snel als ik kan reken ik af en prop het blad met iets erbij in m’n tas.
“Het is eigenlijk een cadeautje, maar ik pak ‘m zelf wel in!”
Ik ben niet echt een lastig beeldbuis kind. Veel van wat u uitzendt, vind ik zelfs best leuk.
Of het nu kinderen zijn die tijdens het maken van een taart hun levensverhaal vertellen of volwassenen die dat liever doen bij Gate 3 op Schiphol.
Een Ludo Sanders die met Haribo trekdrop in z’n smoel aan een Breaker lurkt tijdens het bedenken van een smeuïg plannetje of een Albert Verlinde die het oh zo leuk vindt dat Dries Roelvink nieuwe onderbroeken heeft gekocht. Of ik nu in spanning word gehouden of de vier rode stoelen zullen omdraaien (of niet). Of u nu onbekende mensen voor elkaar laat koken of een handje Hagenezen op een eiland zet.
Ik vind het allemaal wel best. Ik kijk. En met plezier.
Maar, meneer van de televisie, er zijn een aantal punten waar u rekening mee zou kunnen houden:
Bij het puntje eng doet u aardig uw best, dat moet u worden nagegeven. Als ik een spannend muziekje hoor, snap ik heus de hint en zap ik weg. Als Sipke-Jan in beeld komt, weet ik dat er boeven komen (waarvan ik niet wil dat ik ze herken in de tram/metro/stad/buurman) en krijg ik ook de tijd om een net verder te kijken.
De puntjes voeten en Yvon Jaspers zal ik bewaren voor een andere keer. Dan blijft er, zoals u ziet, meneer van de televisie, alleen nog vies over. En bij vies lijkt het wel alsof het u allemaal niets meer kon schelen. Alsof u op vrijdagmiddag 16:55 nog iets moest verzinnen voor de programmering van Gênante Lijven, maar eigenlijk naar huis wilde. Dat u toen, in alle haast (want uw vrouw en kinderen zaten immers te wachten om samen met u weekend te gaan vieren), tegen uw stagiair zei dat hij er zelf maar even naar moest kijken. “Zet maar ergens na een goed bekeken programma, dat werkt altijd.” En daar ging het fout. Uw stagiair heeft die opdracht namelijk iets te letterlijk uitgevoerd en dat was vast uw bedoeling niet.
Wanneer ik nog wat schaapachtig naar de tv staar en amper besef dat de zondagavond ten einde komt, de laatste mensen die denken dat ze kunnen dansen van het podium afzwieren en Dennis Weening me een fijne nacht wenst, word ik ineens geconfronteerd met het puntje vies. Maar echt vies. De gênante lijven (Ik vind dat aardig zacht uitgedrukt trouwens. Gênant is meer een zweetplek onder je oksel tijdens een date. Toch?) komen prominent in beeld en op dat moment stik ik bijna in m’n eigen kots.
Meneer van de televisie, ik wil u vragen om deze week de tijd te nemen om uw stagiair wat tipjes van het televisievak mee te geven. Bijvoorbeeld dat dit soort programma’s niet meer mogen beginnen zonder eerst WARNING! ZAP NU WEG ALS JE NIET VAN VIES HOUDT in beeld te brengen (met voice-over, want soms doe ik meerdere dingen tegelijk en valt m’n oog er pas na tien minuten op).
Op deze manier voorkomt u in ieder geval een gênante doodsoorzaak.
Alvast bedankt,
Jazzy Hartstocht
